Strona główna » Wiadomości » Nowe artykuły z czasopism » Dustin du Cane - Czy piractwo znaku wspólnotowego jest przestępstwem z art. 305 prawa własności przemysłowej? ["Przegląd Prawa Handlowego" - numer 1 z 2010 r.]

Dustin du Cane - Czy piractwo znaku wspólnotowego jest przestępstwem z art. 305 prawa własności przemysłowej? ["Przegląd Prawa Handlowego" - numer 1 z 2010 r.]

13.01.12
Artykuł odpowiada negatywnie na pytanie: czy wspólnotowy znak towarowy korzysta z ochrony karnoprawnej w Polsce na podstawie przepisów własności przemysłowej. Wynika to z brzmienia przepisu karnego, w którym mowa tylko o "znaku towarowym" w sytuacji, w której ustawa rozróżnia "znaki towarowe" od "wspólnotowych znaków towarowych". Ochrona nie wynika również z przepisów dotyczących "odpowiedniego" stosowania ustawy do wspólnotowych znaków towarowych.
articleImage: Dustin du Cane - Czy piractwo znaku wspólnotowego jest przestępstwem z art. 305 prawa własności przemysłowej? [ fot. Thinkstock
Wstęp

Artykuł dotyczy ochrony karnoprawnej wspólnotowych znaków towarowych na podstawie art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej1.
"Piractwo" dla celów tego tekstu definiuje się zgodnie z art. 305 p.w.p. oznaczenie towaru podrobionym znakiem towarowym w celu wprowadzenia do obrotu lub dokonanie obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami. Oznaczenie jest przestępstwem wobec zarejestrowanych znaków towarowych, w przypadku braku uprawnienia do oznaczenia. Artykuł 120 ust. 3 pkt 3 p.w.p. definiuje podrobione znaki towarowe: "rozumie się przez to użyte bezprawnie znaki identyczne lub takie, które nie mogą być odróżnione w zwykłych warunkach obrotu od znaków zarejestrowanych, dla towarów objętych prawem ochronnym"2.
W Polsce funkcjonują równolegle dwa systemy ochrony znaków towarowych, tj. system oparty na prawie własności przemysłowej, Porozumieniu madryckim o międzynarodowej rejestracji znaków z 14.04.1891 r. (dalej jako Porozumienie Madryckie)3 i Protokole do Porozumienia Madryckiego z 27.06.1989 r. (dalej jako Protokół)4 oraz system oparty na rozporządzeniu Rady (WE) nr 207/2009 z 26.02.2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (dalej jako Rozporządzenie)5. Mowa tu o dwóch systemach, gdyż znaki towarowe rejestrowane w Polsce na podstawie Porozumienia Madryckiego funkcjonują jako znaki zgłoszone w kraju, a rozporządzenie kreuje samoistny system ochrony wspólnotowych znaków.
Na wstępie należy zaznaczyć dwie istotne kwestie, które zostaną omówione w dalszej części:

  • prawo własności przemysłowej nie traktuje znaku wspólnotowego jako znaku krajowego,
  • rozporządzenie nie inkorporuje wprost znaku wspólnotowego do krajowych porządków ochrony znaków towarowych.

Z powyższego będzie wynikało, że wspólnotowy znak towarowy nie jest objęty hipotezą art. 305 p.w.p.
Jeżeli w dalszej części niniejszego artykułu będzie mowa tylko o znaku towarowym bez przymiotnika "wspólnotowy", to będzie to dotyczyło "krajowego" znaku towarowego z art. 120 p.w.p.
Oczywiście wspólnotowy znak towarowy jest "znakiem towarowym" w szeroko rozumianym sensie prawnym, ale tekst ten dotyczy głównie problemu wynikłego z różnicy definicji.

 

Znak wspólnotowy nie jest "znakiem towarowym" w prawie własności przemysłowej

Prawo własności przemysłowej traktuje o wspólnotowych znakach towarowych w dwóch miejscach:

  • w art. 132 ust. 6 p.w.p. przy podstawach odmowy rejestracji znaku krajowego (artykuł ten zawiera również definicję wspólnotowego znaku towarowego dla celów ustawy),
  • w art. 147 ust. 3 p.w.p. przy zamianie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenie krajowe.

Pojęcie "wspólnotowe znaki towarowe" zostało wprowadzone do prawa własności przemysłowej nowelizacją z 1.11.2007 r.6

Prawo własności przemysłowej odróżnia wspólnotowy znak towarowy od krajowego znaku towarowego (określonego jako znak towarowy w ustawie i w niniejszym tekście) i w żadnym miejscu nie stanowi, że jego normy, w szczególności sankcje i procedury przewidziane w Tytułach: IX (Dochodzenie roszczeń w postępowaniu cywilnym) i X (Przepisy karne), stosuje się do znaków wspólnotowych.
Należy tu wskazać, że art. 4 ust. 1 p.w.p. nie nakazuje traktowania znaków wspólnotowych jak krajowych. Artykuł 4 ust. 1 w zw. z ust. 2 p.w.p. dotyczy szczegółowego trybu udzielania ochrony i subsydiarnej roli pomocniczej prawa własności przemysłowej przy trybach udzielania ochrony, np. przy określaniu języka postępowania.
W uzasadnieniu zmiany wprowadzającej zwrot "przepisy prawa Unii Europejskiej obowiązujące bezpośrednio w krajach członkowskich" do art. 4 p.w.p. czytamy: "Zmiana przepisu art. 4 ustawy (art. 1 pkt 1 projektu) jest podyktowana koniecznością uwzględnienia w prawie polskim procedur uzyskiwania praw wyłącznych przewidzianych prawem wspólnotowym. Chodzi jednak tylko o te procedury, które wynikają z bezpośrednio obowiązujących norm prawa wspólnotowego. Biorąc pod uwagę zastrzeżenia Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, skreślono ust. 1 w art. 4, pozostawiając zapis ust. 2, który nie wprowadza żadnych zmian w stosunku do obowiązującego przepisu w zakresie szczególnego trybu udzielania praw wyłącznych określonego umową międzynarodową. Unijne akty prawne dopuszczają jednakże regulacje pewnych kwestii w prawie krajowym i w tym zakresie proponowany przepis stwarza możliwość odpowiedniego stosowania regulacji zawartych już w prawie własności przemysłowej. Przepis art. 4 zacznie obowiązywać po wejściu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej"7. Zmiana ta weszła w życie 1.05.2004 r. (akcesja)8. Jeżeli inkorporowała ona wspólnotowe znaki towarowe do krajowego porządku prawnego, to pojawia się pytanie o przyczyny wprowadzenia zmiany z 1.11.2007 r. Z uzasadnienia projektu pierwotnej wersji prawa własności przemysłowej nie wynika także, że art. 4 p.w.p. dotyczy czegoś innego niż procedury zgłaszania9.
Należy pamiętać, że prawo własności przemysłowej zostało przygotowane przed polską akcesją jako samodzielny akt prawny i nie zawierało w pierwotnej wersji rozwiązań prawnych, dotyczących wspólnotowych znaków towarowych. W pierwotnym brzmieniu ustawa nie mogła inkorporować wspólnotowych znaków towarowych, gdyż nie miały one żadnego bytu prawnego w Polsce.
Wypada też wskazać, że obydwie wyżej omówione ustawy nowelizacyjne prawa własności przemysłowej zmieniły również treść art. 305 p.w.p., ale nie dodały tam wzmianki o wspólnotowym znaku towarowym.
Kończąc omówienie prawa własności przemysłowej trzeba wskazać, że gdyby art. 4 p.w.p. inkorporował wspólnotowe znaki towarowe do krajowego porządku prawnego, to art. 132 ust. 6 i art. 147 ust. 3 p.w.p. byłyby zbędne. Ochrona przed rejestracją identycznego lub podobnego znaku do znaku wspólnotowego opierałaby się na art. 132 ust. 2 p.w.p.10 Jeżeli przepisy ustawy stosuje się odpowiednio na podstawie art. 4 p.w.p., to zbędny jest również art. 147 ust. 3 p.w.p.11
Gdy w art. 305 p.w.p. jest mowa o znaku towarowym, nie dotyczy to wspólnotowego znaku towarowego.
Warto również podkreślić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 (a) Protokołu - "Od daty rejestracji lub wpisu dokonanych zgodnie z przepisami artykułów 3 i 3ter ochrona znaku w każdej z zainteresowanych Umawiających się Stron jest taka sama, jak gdyby znak ten został złożony bezpośrednio w Urzędzie tej Umawiającej się Strony", a znaki towarowe, o których mowa w Protokole, są znakami krajowymi, tj. znakami towarowymi dla celów art. 305 p.w.p. (tj. z wnioskiem o rejestrację złożonym w Urzędzie Patentowym RP)12.

 

Brak inkorporacji przez prawo europejskie

Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że: "Skutki wspólnotowego znaku towarowego podlegają wyłącznie przepisom niniejszego rozporządzenia. W innych przypadkach, naruszenie wspólnotowego znaku towarowego podlega prawu krajowemu odnoszącemu się do naruszenia krajowego znaku towarowego, zgodnie z przepisami tytułu X".
Należy zwrócić uwagę na zdanie 2 tego przepisu. Otóż rozporządzenie nakazuje stosowanie prawa krajowego dla naruszenia krajowego znaku towarowego w przypadku naruszenia wspólnotowego znaku towarowego - odsyłając do Tytułu X rozporządzenia.
Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że: "Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla wnoszenia powództw w sprawach wspólnotowego znaku towarowego na mocy ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczącego w szczególności odpowiedzialności cywilnej oraz nieuczciwej konkurencji".
Zgodnie z artykułem 101 ust. 1 rozporządzenia (Tytuł X, o którym mowa w art. 14 ust. 1): "Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosują przepisy niniejszego rozporządzenia".
Ale rozporządzenie nakazuje także w ust. 2 wspomnianego artykułu: "We wszystkich sprawach nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia, sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosuje przepisy swojego ustawodawstwa krajowego, w tym również swojego prawa prywatnego międzynarodowego". Rozporządzenie nie wyklucza zastosowania przepisów ustawodawstwa krajowego do spraw wspólnotowych znaków towarowych, jeśli przepisy te nie wchodzą w zakres rozporządzenia.
Rozporządzenie w art. 110 ust. 2 świadomie odcina się od ingerencji w porządek karnoprawny: "Niniejsze rozporządzenie, jeżeli nie stanowi inaczej, nie wpływa na prawo do wszczę-cia postępowania na mocy prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego państwa członkowskiego lub na podstawie przepisów prawa wspólnotowego do celów zakazu używania wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim używanie krajowego znaku towarowego może być zakazane przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego lub prawo wspólnotowe". Jest to jedyna wzmianka o procedurach karnych w rozporządzeniu. Można wspomnieć, że inkorporacja wspólnotowego znaku towarowego do krajowego porządku prawnego przez rozporządzenie oznaczałaby bezpośrednią penalizację czynu w prawie krajowym, na mocy przepisu europejskiego.
Trzeba tu dodać, że rozporządzenie na pewno nie wprowadza penalizacji czynu w prawie krajowym, a projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej13 wzbudza olbrzymie kontrowersje konstytucyjne, gdyż mógłby stać się pierwszym europejskim aktem prawnym harmonizującym prawo karne14. Daleko jest jeszcze do tworzenia krajowego prawa karnego w organach europejskich (nawet w sposób pośredni poprzez rozciągnięcie definicji przepisów krajowych). 15 Mając powyższe na względzie, zbędne wydaje się podkreślenie, że również żadna dyrektywa nie wymaga objęcia wspólnotowych znaków towarowych krajowymi przepisami karnymi. Projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej omawia "znaki towarowe", ale nie wspomina wprost o wspólnotowych znakach towarowych16.
Podsumowując, rozporządzenie nie nakazuje traktowania znaków wspólnotowych jako znaków krajowych, jak czyni to Porozumienie Madryckie czy Protokół.

 

Naruszenie znaku wspólnotowego nie jest przestępstwem w świetle prawa własności przemysłowej - zasada nullum crimen sine lege

Z powyższego wynika, że wprowadzenie do obrotu lub obrót towarem z podrobionym znakiem wspólnotowym nie jest przestępstwem z art. 305 p.w.p. (wszystkie podkreśl. - D. Du C.)
Dla celów tego przepisu, znak wspólnotowy nie jest znakiem towarowym, gdyż - jak wspomniano - żaden przepis prawa własności przemysłowej nie stanowi, że znak wspólnotowy jest traktowany jako znak krajowy, a rozporządzenie tego również nie czyni. Znakiem towarowym dla art. 305 p.w.p. jest znak towarowy z art. 120 p.w.p.17
Żaden przepis rozporządzenia nie nakazuje stosowania przepisów karnych do krajowych znaków towarowych dla przypadków naruszenia wspólnotowego znaku towarowego (również nie zakazuje takiego stosowania). Nie można interpretować przepisu karnego zawartego w akcie szczególnym, jakim jest prawo własności przemysłowej, rozszerzająco, tak by objąć nim odrębny akt prawa wspólnotowego. Pamiętajmy o podstawowej zasadzie wynikającej z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP:
"Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia", tj. nullum crimen sine lege. Zasada ta jest również potwierdzona przez art. 7 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4.11.1950 r., uchwalonej przez państwa-członków Rady Europy18.
Z tej zasady wynikają postulaty nullum crimen sine lege certa oraz nullum crimen sine lege stricta19.
Postulat nullum crimen sine lege certa to postulat maksymalnej określoności tworzonych typów przestępstw20. Z postulatu nullum crimen sine lege certa wynika, że jeżeli ustawa posługuje się dwoma pojęciami, tj. znak towarowy i wspólnotowy znak towarowy, to gdy jest mowa o znaku towarowym, to może to dotyczyć tylko znaku z art. 120 p.w.p. Postulat nullum crimen sine lege certa wymaga także, by w sytuacji, w której ustawodawca wyraźnie zaznaczył "odpowiednie" stosowanie przepisów o znakach towarowych do wspólnotowych znaków towarowych (art. 132 ust. 6 i art. 147 ust. 3 p.w.p.) i nie zaznaczył tego w art. 305 p.w.p., to wykluczone jest uznanie, że mowa w tym artykule również o wspólnotowych znakach towarowych. Postulat ten wyklucza też uznanie, że art. 4 p.w.p. inkorporuje wspólnotowe znaki towarowe do krajowego porządku prawnego, jeżeli w częściach dalszych ustawy jest mowa o "odpowiednim" stosowaniu przepisów. Można argumentować, że art. 132 ust. 6 i art. 147 ust. 3 p.w.p. tylko podkreślają zasadę inkorporacyjną, wynikającą z art. 4 p.w.p., ale zakłada to niestaranność i niespójność po stronie ustawodawcy ze skutkami karnoprawnymi i konstytucyjnymi stąd wynikłymi.
Postulat nullum crimen sine lege stricta to postulat niestosowania niekorzystnej dla sprawcy analogii oraz wykładni rozszerzającej. Ten postulat wyklucza zastosowanie wykładni rozszerzającej czy analogii przy art. 305 p.w.p., rozciągającej pojęcie ustawowe "znak towarowy" na wspólnotowy znak towarowy. Wykładnia "proeuropejska" musi ustąpić zasadom porządku karnego, tym bardziej wobec braku dyrektywy harmonizującej przepisy karne. Postulat ten uniemożliwia również zastosowanie art. 4 p.w.p. w sposób rozszerzony. Należy tu zaznaczyć, że opracowanie Biura Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, "Krajowe prawodawstwo w związku ze wspólnotowym znakiem towarowym i wspólnotowym wzorem przemysłowym", ("National Law Relating to the Community Trade Mark and the Community Design", Alicante 200621), wskazuje że brak jest wzmianki o wspólnotowym znaku towarowym przy przepisach karnych, ale stosowanie tych przepisów wynika z "interpretacji" art. 4 p.w.p. Z opracowania wynika, że jest mowa wprost o wspólnotowych znaków towarowych w przepisach karnych 12 krajów. W niektórych przypadkach, w ogóle brak możliwości nawet "interpretacji" obejmującej znaków wspólnotowych. Sytuacja ta mogła ulec zmianie od czasu wydania opracowania.
Jeżeli ustawa nowelizacyjna wprowadzająca pojęcie "wspólnotowe znaki towarowe" do prawa własności przemysłowej i zmieniająca treść art. 305 p.w.p. w innym zakresie nie dodała wzmianki o wspólnotowych znakach towarowych do art. 305 p.w.p., to postulaty nullum crimen sine lege certa i nullum crimen sine lege stricta ponownie wykluczają zastosowanie art. 305 p.w.p. do piractwa wspólnotowego znaku towarowego.
Zabawną, ale i przydatną analogią do opisanej powyżej sytuacji prawnej może być stan faktyczny i prawny opisany w wyroku SN, z którego pochodzi poniższy cytat: "Podstawowa zasada odpowiedzialności karnej - nullum crimen sine lege (art. 1 § 1 dawnego i obecnie obowiązującego kodeksu karnego) nakazuje, aby czyn zabroniony był określony szczegółowo przez ustawę oraz zakazuje stosowania w prawie karnym analogii i wykładni rozszerzającej na niekorzyść sprawcy"22.
Sąd Najwyższy precyzyjnie stwierdził, że w 1972 r. przestępstwem było znieważenie tak zdefiniowanego godła Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (dalej jako ZSRR): "Herb państwowy Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich składał się z sierpa i młota na obramowanej kłosami kuli ziemskiej w promieniach słońca z napisem w językach republik związkowych « Proletariusze wszystkich krajów łączcie się ». U góry herbu znajduje się pięcioramienna gwiazda (Konstytucja ZSRR, Wydawnictwo Literatury w Językach Obcych, Moskwa 1947, s. 109)". Sąd Najwyższy stwierdził więc: "Jak już wspomniano, Marek K. i Eugeniusz P. uszkodzili tablicę, na której umieszczony był wizerunek « sierpa i młota », który w świetle Konstytucji ZSRR nie stanowi godła tego państwa. Skoro tak, to skazanie oskarżonych na podstawie art. 284 § 1 dkk było bezpodstawne".
Wracając do samego art. 305 p.w.p., SN wielokrotnie przeciwstawiał się wykładni rozszerzającej art. 305 p.w.p.23, w tym np. w uchwale SN24. Zwięzła uchwała SN z 24.05.2005 r. była kluczowa w kwestii definicji "wprowadzenia do obrotu" - odwołano się do wykładni stricte językowej. W tej uchwale SN zastosował definicję słownikową do "wprowadzenia do obrotu", wykluczając rozszerzenia do wszystkich transakcji towarem lub usługami. Uchwała SN z 30.06.2008 r. zawiera zarówno szczegółowe omówienie orzecznictwa SN, jak i też poglądów piśmiennictwa i doktryny.
Z powyższego wynika, że konstrukcja prawa własności przemysłowej i zasady prawa karnego narzucają pogląd, iż piractwo wspólnotowego znaku towarowego nie jest w Polsce przestępstwem.
Powyższe będzie zapewne zaskoczeniem dla uprawnionych ze wspólnotowych znaków towarowych, jak i dla ustawodawcy europejskiego. Fakt, że wspólnotowy znak towarowy nie korzysta z ochrony karnej w Polsce, sam w sobie nakazuje zainteresowanym rejestrację znaku towarowego w trybie krajowym, niezależnie od rejestracji znaku wspólnotowego. To stoi w absolutnej sprzeczności z ideą stworzenia jednolitego systemu jednej rejestracji znaku, chroniącej prawo podmiotów gospodarczych we wszystkich państwach Wspólnoty Europejskiej, bez potrzeby dokonania rejestracji krajowej.
Piractwo znaku towarowego, według ścisłej definicji z prawa własności przemysłowej, jest przestępstwem. Piractwo wspólnotowego znaku towarowego nie jest przestępstwem, choć wydałoby się, że wspólnotowy znak towarowy zajmuje tę samą przestrzeń normatywną, co znak towarowy z prawa własności przemysłowej (podobnie, jak godło ZSRR wobec sierpa i młota).

 

Rozwiązania

Rozszerzenie ochrony karnej znaków towarowych na znaki wspólnotowe wymaga zmiany prawa własności przemysłowej i dodania do art. 305 sformułowania: "wspólnotowe znaki towarowe". Zmiana prosta i łatwa. Pozostaje kwestia ewentualnych wyroków wydanych wobec osób podrabiających wspólnotowe znaki towarowe. Na zakończenie chciałbym zasygnalizować, że cywilnoprawna ochrona wspólnotowych znaków towarowych jest również ułomna, a to z powodu istotnego błędu w tłumaczeniu Rozporządzenia i praktyki sądowej. O tym będzie jednak mowa w kolejnej publikacji.

 

Post scriptum

Powyższe rozważania należy uzupełnić wzmianką o stanowisku wyrażonym w wyroku ETS z 2.07.2009 r. w sprawie (C-302/08) Zino Davidoff SA v. Bundesfinanzdirektion. Sprawa dotyczyła stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z 22.07.2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa25. W rozporządzeniu tym jest mowa tylko o wspólnotowych znakach towarowych. ETS stwierdził, na podstawie art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z 20.12.1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, że ochrona ta rozciąga się na znaki z międzynarodowej rejestracji. Należy tu zaznaczyć, że ETS musiał się odwołać do intencji ustawodawcy, a nie do dosłownego brzmienia art. 146 rozporządzenia (obecnie obowiązuje identyczny art. 151 rozporządzenia, więc wyrok jest aktualny). Zastosowano więc bardzo elastyczną wykładnię - niedopuszczalną w sprawach karnych w Polsce26.

 

Summary
Is Community trademark piracy an offence under Art. 305 of the Industrial Property Law?

This article answers the question of whether a community trademark enjoys protection under the criminal provisions of industrial property law in Poland, and the answer is no. The relevant provision of criminal law only mentions "trademarks" even though the act differentiates between "trademarks" and "community trademarks". Protection is also not granted by provisions of the act relating "appropriate" application of the act to community trademarks.

Przypisy:

  1. Ustawa z 30.06.2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) - dalej jako p.w.p.
  2. Zgrabniejsze byłoby definiowanie "podrobionego znaku towarowego" przy przepisie karnym.
  3. Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 514.
  4. Dz. U. z 2003 r. Nr 13, poz. 129.
  5. Dz. Urz. UE L 78 z 2009 r., s. 1. Biuro Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, (The Office of Harmonisation for the Internal Market, w skrócie OHIM) traktuje rozporządzenie jako wersję "skodyfikowaną" rozporządzenia Rady (WE) 40/94 z 20.12.1993 r. Nie ma tu istotnych różnic, choć numeracja niektórych ważnych artykułów się zmieniła, por. strona: http://oami.europa.eu/ows/rw/news/item934.en.do.
  6. Dz. U. z 2007 r. Nr 136, poz. 958.
  7. Druk sejmowy nr 1607, IV Kadencja 2003 r., por. strona: www.sejm.gov.pl.
  8. Dz. U. z 2004 r. Nr 33, poz. 286.
  9. Druk sejmowy nr 248, III Kadencja 1998 r., por. strona: www.sejm.gov.pl.
  10. Zob. druk sejmowy nr 882, V Kadencja 2007 r., por. strona: www.sejm.gov.pl. Dotyczy również dodania ust. 2 do art. 4 p.w.p.
  11. Druk sejmowy nr 1607, IV Kadencja 2003 r., por. strona: www.sejm.gov.pl, nie zawiera uzasadnienia dla zmiany tego przepisu.
  12. Zob. też art. 4 Porozumienia Madryckiego.
  13. Tekst projektu jest dostępny na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego. Podjęte zostały również prace nad harmonizacją prawa karnego przy obrocie bronią. Zob. też art. III-271 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy.
  14. Por. jednak wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (dalej jako ETS) z 13.09.2005 r. w sprawie (C-176/03) Komisja Wspólnot Europejskich v. Rada Unii Europejskiej, Zb. Orz. 2005, s. I-7879 w sprawie "decyzji ramowej" dotyczącej ochrony środowiska (zanieczyszczeń ze statków). Instrument mający "skoordynować" działania państw został uchylony, ale ETS nie wykluczył harmonizacji prawa karnego i nawet stwierdził, że jest to możliwe. Zob. jeszcze wyrok ETS z 23.10.2007 r.w sprawie (C-440/05) Komisja Wspólnot Europejskich v. Rada Unii Europejskiej, Zb. Orz. 2007, s. I-9097, ponownie w sprawie zanieczyszczeń ze statków: "Chociaż co do zasady przepisy prawa karnego, jak i zasady procedury karnej nie należą do kompetencji Wspólnoty (zob. podobnie wyrok z 11.11.1981 r. w sprawie (C-203/80) Casati, ECR 1981, s. I-2595, pkt 27; z 16.06.1998 r. w sprawie (C-226/97) Lemmens, ECR 1998, s. I-3711, pkt 19, i wyżej wymieniony wyrok z 13.09.2005 r. w sprawie (C-176/03) Komisja v. Rada, Zb. Orz. 2005, s. I-7879, pkt 47), to w przypadku gdy stosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji karnych przez właściwe władze krajowe stanowi środek niezbędny dla zwalczania poważnych przestępstw przeciwko środowisku, prawodawca wspólnotowy może nałożyć na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia takich sankcji w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm wydawanych przez niego w tej dziedzinie (zob. podobnie ww. wyrok z 13.10.2005 r. w sprawie Komisja v. Rada, pkt 48)".
  15. Zob. opracowanie Izby Lordów Parlamentu UK, The Criminal Law Competence of the European Community, por. strona: www.publications.parliament.uk/pa/ld200506/ldselect/ldeucom/227/227.pdf.
  16. Projekt według stanowiska Parlamentu Europejskiego z 25.04.2007 r. Dokument P6TC1-COD(2005)0127 - dostępny w Internecie.
  17. Zob. postanowienie Sądu Najwyższego (dalej jako SN) z 18.12.2002 r. (III KKN 421/00), LEX nr 75461; kluczowa uchwała SN z 24.05.2005 r. (I KZP 13/05), OSNKW 2005/6, poz. 50, "Biuletyn Sądu Najwyższego" 2005/5, s. 15.
  18. Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284.
  19. Szerzej G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, S. Szuster, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-116 k.k., Kraków 2004.
  20. Zob. J. Giezek, N. Kłączyńska, G. Łabuda, Komentarz do art. 1 kodeksu karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553), w: J. Giezek (red.), N. Kłączyńska, G. Łabuda, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 2007.
  21. Por. strona: http://oami.europa.eu/ows/rw/pages/OHIM/OHIMPublications/national LawCTM.en.do.
  22. Wyrok SN z 4.04.2000 r. (II KKN 335/99), LEX nr 50896.
  23. Postanowienie SN z 18.12.2002 r. (III KKN 421/00), LEX nr 75461; uchwała SN z 24.05.2005 r. OSNKW 2005/6, poz. 50, "Biuletyn Sądu Najwyższego" 2005/5, s. 15; wyrok SN z 12.10.2006 r. (IV KK 232/06) R-OSNKW 2006, poz.1957; wyrok SN z 12.10.2006 r. (III KK 167/06) R-OSNKW 2006, poz. 1936; uchwała SN z 30.06.2008 r. (I KZP 8/08), por. strona: www.sn.pl.
  24. Należy tu zaznaczyć, że SN w tej uchwale zajmował się wykładnią art. 291-292 kodeksu karnego w nawiązaniu do art. 305 p.w.p.
  25. Dz. Urz. WE L 196 z 2003 r., s. 7.
  26. Zob. E. Skibińska, Międzynarodowa rejestracja znaku towarowego, "Monitor Prawniczy" 2009/15, s. 804.

Oryginalny artykuł

Dustin du Cane 13.01.12
Zobacz wszystkie materiały pochodzące z:
Średnia ocena artykułu (oddanych głosów: 0)

 
ZOBACZ TAKŻE

Zapisz się na newsletter
Polecamy w oficjalnej księgarni
Wolters Kluwer Profinfo.pl

NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE