Strona główna » Wiadomości » Analizy i komentarze » Ochrona danych osobowych nową dziedziną prawa?

Ochrona danych osobowych nową dziedziną prawa?

14.06.17

Przeprowadzana na poziomie unijnym, a w konsekwencji również krajowym, reforma ochrony danych osobowych, jest okazją do próby udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ochrona danych osobowych nie stanowi już dzisiaj nowej, odrębnej dziedziny prawa - pisze dr Maciej Kawecki.

articleImage: Ochrona danych osobowych nową dziedziną prawa? fot. Thinkstock

Maciej Kawecki
Prawo ochrony danych osobowych jako nowa dziedzina prawa

Artykuł pochodzi z miesięcznika Europejski Przegląd Sądowy 2017/5>>


W literaturze przedmiotu wskazuje się, że przyjęcie przez Parlament Europejski oraz Radę ogól-nego rozporządzenia unijnego o ochronie danych rewolucjonizuje cały sektor ochrony danych osobowych. Bez wątpienia z chwilą rozpoczęcia stosowania ogólnego rozporządzenia (25.05.2018 r.), dane osobowe w Unii Europejskiej będą podlegać zupełnie nowym, zunifikowanym instrumentom prawnym ich ochrony. Charakterystyka tych instrumentów była i jest już jednak przedmiotem co-raz to nowszych opracowań, w tym wydawanych na łamach „Europejskiego Przeglądu Sądowego”, i nie będzie – z nielicznymi wyjątkami – przedmiotem niniejszego opracowania. Przeprowadzana na poziomie unijnym, a w konsekwencji również krajowym, reforma ochrony danych osobowych, jest natomiast okazją do próby udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy ochrona danych osobowych nie stanowi już dzisiaj nowej, odrębnej dziedziny prawa. Pozwoli to wyjaśnić, czy ochrona danych osobowych z uwagi na jej interdyscyplinarny – w obszarze prawa, transgraniczny oraz nieroze-rwalnie związany z rozwojem nowych technologii charakter nie powinna doczekać się już odrębnego traktowania. Celem przedstawionego artykułu jest rozpoczęcie dyskusji nad problemem – jest to bowiem, jak się wydaje, pierwszy w polskiej literaturze przedmiotu głos w dyskusji nad wyodręb-nieniem się odrębnej gałęzi prawa ochrony danych osobowych.

1. Uwagi wstępne
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na trudności związane z wykorzystywaną w niniejszym artykule terminolo-gią. Brakuje bowiem legalnej definicji przywoływanych w tekście terminów takich jak gałąź, dziedziny bądź dyscypliny pra-wa. W literaturze przedmiotu wykorzystywane są więc one zastępczo i nadawanie im w niniejszym opracowaniu odrębnego znaczenia nie wydaje się uzasadnione. Uwzględniając powyższe, pojęcia „dziedziny prawa”, „gałęzi prawa” oraz „dyscypliny prawa” będą wykorzystywane w artykule zamiennie.

2. Ochron danych osobowych a administracyjne prawo materialne
W literaturze przedmiotu – dokonując podziału norm prawa administracyjnego na podstawie kryterium przedmiotowego – wskazuje się, że ochrona danych osobowych należy do administracyjnego prawa materialnego. Jak zaznacza M. Miemiec, „prawo administracyjne materialne obejmuje wyodrębnione rzeczowo dziedziny aktywności administracji (...). Można jako przykłady wskazać takie wybrane dziedziny administracyjnej regulacji materialnoprawnej, jak: ochrona baz danych, ochrona danych osobowych” . Konsekwencją powyższego jest chociażby przesądzenie w art. 21 ustawy z 27.08.1997 r. o ochronie danych osobowych , że na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej GIODO) w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W praktyce regulacje dotyczące ochrony danych osobowych coraz częściej wykraczają jednak poza reżim prawa administracyjnego. Przykładem najdalej idącym w tym zakresie może być wskazanie w rozporządzeniu ogólnym jako jednej z przesłanek nakładania administracyjnych kar pieniężnych „umyślnego lub nieumyślnego charakteru naruszenia” (art. 83 ust. 2 lit. b). Uwzględniając, że rozporządzenie ogólne nakłada na państwa członkowskie UE obowiązek przyznania każdemu prawa do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem od decyzji wydawanych przez organ, oraz wskazaną przynależność ochrony danych osobowych do prawa administracyjnego, kontrola działalności organu powinna należeć do sądów administracyjnych. Sądy administracyjne nie mają jednak prawnych instrumentów umożliwiających im podejmowanie merytorycznej kontroli działań organu administracji publicznej. Ocenianie przez nie poprawności dokonanej przez organ oceny umyślności bądź nieumyślności naruszenia jest znacznie utrudnione. Powyższe wymyka się więc spod reżimu prawa administracyjnego.

Przejdź do strony artykułu: « »
14.06.17
Zobacz wszystkie materiały pochodzące z: Europejski Przegląd Sądowy

WKP Galeria Zdjęć

Średnia ocena artykułu (oddanych głosów: 0)

 
ZOBACZ TAKŻE

Zapisz się na newsletter
Polecamy w oficjalnej księgarni
Wolters Kluwer Profinfo.pl

zaastepstwo.pl
NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE