ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ZDROWIA1)
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie warunków pobierania krwi od kandydatów na dawców krwi i dawców krwi
(Dz. U. z dnia 9 maja 2005 r.)
Na podstawie art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz. 681, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, z 2001 r. Nr 126, poz. 1382 oraz z 2003 r. Nr 223, poz. 2215) zarządza się, co następuje:
§ 1. 1. Rozporządzenie określa:1) wymagania zdrowotne, jakim powinien odpowiadać kandydat na dawcę krwi i dawca krwi;
2) wykaz badań lekarskich i pomocniczych badań diagnostycznych, jakim powinni być poddani kandydaci na dawców krwi i dawcy krwi;
3) przeciwwskazania do pobierania krwi, dopuszczalną ilość oddawanej krwi i częstotliwość jej oddawania;
4) szczegółowe warunki dopuszczalności zabiegu uodpornienia w celu uzyskania osocza lub surowic diagnostycznych.
2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1) pobieraniu krwi bez bliższego określenia, rozumie się przez to pobranie krwi pełnej, osocza i innych składników krwi oraz zabiegi związane z ich pobraniem, w szczególności zabiegi trombaferezy, leukaferezy i erytroaferezy;
2) zabiegu leukaferezy, rozumie się przez to również zabieg leukoaferezy;
3) zabiegu trombaferezy, rozumie się przez to również zabieg tromboaferezy.
§ 2. 1. Kandydat na dawcę krwi lub dawca krwi powinni odpowiadać wymaganiom zdrowotnym pozwalającym na ustalenie, że każdorazowe pobranie krwi nie spowoduje ujemnych skutków dla ich stanu zdrowia lub stanu zdrowia biorców.
2. Kandydat na dawcę krwi lub dawca krwi musi posiadać znajomość języka polskiego w mowie i piśmie umożliwiającą przeprowadzenie czynności, o których mowa w § 3, bez udziału osób trzecich, samodzielne zrozumienie treści kwestionariusza i pytań związanych z wywiadem lekarskim. Ponadto jego dane, jeżeli są dostępne, powinny znajdować się w centralnym rejestrze mieszkańców Polski.
§ 3. 1. O spełnianiu przez kandydata na dawcę krwi lub dawcę krwi wymagań zdrowotnych orzeka lekarz po przeprowadzeniu badania lekarskiego, które obejmuje:1) ocenę informacji zawartych w wypełnionym kwestionariuszu dla dawców krwi, którego wzór określają zasady, o których mowa w art. 25 pkt 12 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi;
2) wywiad lekarski;
3) badanie przedmiotowe uwzględniające wyniki pomocniczych badań diagnostycznych określonych w § 4.
2. Wywiad lekarski powinien w szczególności zapewnić uzyskanie danych pozwalających na ustalenie braku stałych lub czasowych przeciwwskazań do oddawania krwi, określonych stosownie do kryteriów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Przepisy pkt 1 i 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia nie dotyczą pobrań autologicznych.
3. W szczególnych przypadkach można pobierać krew od dawców niespełniających wymagań określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, pod warunkiem wyrażenia zgody przez upoważnionego lekarza jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi. Wszystkie takie przypadki muszą być udokumentowane.
4. Badanie przedmiotowe powinno uwzględniać w szczególności:
1) ocenę wyglądu ogólnego, który może wskazywać na pozostawanie osoby badanej pod wpływem alkoholu, narkotyków lub leków oraz nadmierne pobudzenie psychiczne;
2) stwierdzenie, czy istnieje nadmierna dysproporcja pomiędzy ciężarem ciała a wzrostem;
3) stwierdzenie, czy istnieją odchylenia od:
a) prawidłowej temperatury ciała,
b) prawidłowych wartości tętna, w tym jego miarowości,
c) prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego;
4) określenie stanu węzłów chłonnych i skóry, w tym w okolicach miejsca wkłucia do żyły.
§ 4. 1. Przed każdym pobraniem krwi oznacza się stężenie hemoglobiny.
2. Przed zabiegiem trombaferezy lub leukaferezy oznacza się:
1) stężenie hemoglobiny;
2) liczbę krwinek płytkowych;
3) liczbę krwinek białych.
3. Próbki krwi każdej osoby zakwalifikowanej do pobrania krwi, osocza, trombaferezy, leukaferezy lub innego zabiegu wymagają oznaczenia:
1) antygenu HBs;
2) przeciwciał anty-HIV 1/2;
3) przeciwciał anty-HCV;
4) RNA HCV;
5) DNA HBV;
6) RNA HIV;
7) aktywności transaminazy alaninowej (ALAT);
8) odczynów kiłowych.
4. Próbki do badań wirusologicznych pobiera się podczas zabiegu pobrania krwi lub jej składnika. Od kandydata na dawcę krwi próbkę pobiera się podczas badań kwalifikacyjnych.
5. U dawców oddających regularnie krew pełną lub komórkowe składniki krwi oznacza się raz w roku:
1) stężenie hemoglobiny i wartość hematokrytu;
2) liczbę krwinek czerwonych;
3) liczbę krwinek płytkowych;
4) liczbę krwinek białych;
5) skład procentowy krwinek białych.
6. U dawców oddających regularnie osocze oznacza się dodatkowo, co najmniej raz w roku, stężenie białka całkowitego i skład procentowy białek lub wskaźnik albuminowo-globulinowy.
7. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, po uzyskaniu akceptacji osoby, o której mowa w art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi, dopuszcza się wydanie składnika krwi przed uzyskaniem ostatecznych wyników badań metodami biologii molekularnej.
§ 5. 1. Orzeczenie lekarza o stanie zdrowia kandydata na dawcę krwi lub dawcy krwi powinno zawierać określenie "kwalifikuje się do pobrania krwi" albo "nie kwalifikuje się do pobrania krwi".
2. Do dokumentacji medycznej kandydata na dawcę krwi lub dawcy krwi dołącza się:
1) orzeczenie, o którym mowa w ust. 1;
2) kwestionariusz dawcy krwi;
3) dane z wywiadu lekarskiego;
4) wyniki:
a) badania przedmiotowego, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3,
b) pomocniczych badań diagnostycznych, o których mowa w § 4.
3. W razie nieprawidłowych wyników pomocniczych badań diagnostycznych, o których mowa w § 4, lekarz lub osoba przez niego upoważniona powiadamia o nich osobę poddaną badaniu. O terminie i sposobie dokonania powiadomienia zamieszcza się informację w dokumentacji medycznej kandydata na dawcę krwi lub dawcy krwi.
4. W razie stwierdzenia istotnych odchyleń od prawidłowego stanu zdrowia, kandydata na dawcę krwi lub dawcę krwi należy skierować do lekarza sprawującego nad nimi opiekę zdrowotną w celu dalszej diagnostyki lub leczenia. Do skierowania dołącza się wyniki badań.
5. Informacje umieszczone w dokumentacji medycznej dawcy powinny być podane w sposób umożliwiający identyfikację osób, które je zamieściły.
§ 6. Dopuszczalną ilość oddawanej krwi oraz częstotliwość jej oddawania ustala lekarz w zależności od ogólnego stanu zdrowia dawcy, z uwzględnieniem wskazań określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.
§ 7. Zabieg uodpornienia dawcy krwi w celu uzyskania surowic diagnostycznych, osocza anty-RhD lub osocza anty-HBs jest dopuszczalny, jeżeli osoba, która ma być poddana temu zabiegowi:
1) spełnia wymagania zdrowotne, jakim powinien odpowiadać kandydat na dawcę krwi lub dawca krwi;
2) wyraziła pisemną zgodę na poddawanie się zabiegom niezbędnym do uzyskania uodpornienia, a następnie do oddawania krwi lub osocza w celu uzyskania surowic diagnostycznych lub wytworzenia składników krwi.
§ 8. 1. Orzeczenie lekarskie o dopuszczalności zabiegu uodpornienia w celu uzyskania osocza lub surowic diagnostycznych wydaje lekarz jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi po przeprowadzeniu badań, o których mowa w § 3 i 4.
2. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć osób, u których stwierdzono następujące przeciwwskazania:
1) alergie, a w szczególności pokarmowe i polekowe;
2) występowanie nieprawidłowej reakcji po szczepieniach profilaktycznych;
3) odczyny po przetoczeniu krwi w przeszłości;
4) niekorzystne reakcje po wkłuciu do żyły w celu pobrania krwi lub podania leku, w szczególności takie jak omdlenie, duszność lub mdłości.
3. W przypadku zabiegu uodpornienia składnikami komórkowymi krwi orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, nie może również dotyczyć:
1) kobiety w okresie rozrodczym, chyba że kobieta utraciła zdolność rozrodczą;
2) osoby wykonującej zawód, z którym łączy się niebezpieczeństwo wystąpienia urazów fizycznych.
4. Utrata zdolności rozrodczej powinna być stwierdzona przez dwóch lekarzy specjalistów z dziedziny ginekologii i położnictwa, a jeżeli utrata tej zdolności nastąpiła w następstwie amputacji narządów rodnych - przez zakład opieki zdrowotnej, w którym zabieg ten został wykonany.
5. W treści orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się:
1) sformułowanie "Dopuszcza się dokonanie zabiegu uodpornienia w celu uzyskania osocza lub surowic diagnostycznych";
2) datę i miejsce wystawienia orzeczenia;
3) pieczątkę i podpis uprawnionego lekarza.
6. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, oraz wyniki badań i pozostałą dokumentację badań stanowiących podstawę do jego wydania dołącza się do dokumentacji medycznej dawcy krwi poddanego zabiegowi uodpornienia.
§ 9. 1. Dawca krwi, który uzyskał orzeczenie, o którym mowa w § 8 ust. 1, wyraża pisemną zgodę na dokonanie zabiegu uodpornienia w formie oświadczenia.
2. W oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, dawca krwi powinien w szczególności wyrazić zgodę na dokonanie zabiegu uodpornienia w celu uzyskania osocza lub surowic diagnostycznych, zobowiązać się do ścisłego przestrzegania wskazań lekarskich oraz oświadczyć, iż został poinformowany o sposobie przeprowadzenia zabiegu, możliwych powikłaniach, przysługujących mu uprawnieniach oraz o możliwości i prawie przysługującym centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa do przerwania przeprowadzonych zabiegów uodpornienia.
§ 10. 1. Dawcy krwi, który został poddany zabiegowi uodpornienia składnikami komórkowymi krwi, wydaje się zaświadczenie ze względu na obecność u dawcy uodpornionego przeciwciał mających znaczenie kliniczne i mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia dawcy, jeżeli zostanie mu przetoczona niezgodna serologicznie krew.
2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać w szczególności dane o przebiegu uodpornienia i wytworzonych przez dawcę przeciwciałach.
§ 11. 1. Do uodpornienia stosuje się krew po 4-miesięcznej karencji, podczas której przechowuje się ją w banku krwinek mrożonych.
2. Przed pobraniem krwi i po zakończeniu okresu karencji należy kontrolować u dawcy markery zakażeń wirusowych przenoszonych drogą przetoczenia krwi. Obowiązujący zakres badań zawarty jest w medycznych zasadach pobierania krwi, oddzielania jej składników i wydawania, obowiązujących w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi określonych w zasadach, o których mowa w art. 25 pkt 12 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi.
§ 12. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
________
1) Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej - zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. Nr 134, poz. 1439).
ZAŁĄCZNIKI
1. Kryteria dopuszczenia dawców do oddawania krwi pełnej lub jej składników
1.1 Wiek i ciężar ciała dawców
| | | |
| | | - po uzyskaniu pisemnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych zgodnie z odrębnymi przepisami |
| | Dawcy pierwszorazowi w wieku ponad 60 lat | - do decyzji lekarza w placówce służby krwi |
| | | - po corocznym uzyskaniu zgody lekarza w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi |
| | ł50 kg dla dawców krwi pełnej lub jej składników otrzymywanych metodą aferezy ł70 kg dla dawców oddających 2 jednostki koncentratu krwinek czerwonych (KKCz) metodą erytroaferezy (podwójna erytroafereza) |
1.2 Stężenie hemoglobiny we krwi dawcy
| | | | Odnosi się do dawców krwi pełnej allogenicznej lub jej składników |
| | | Odnosi się do dawców oddających 2 jednostki KKCz metodą erytroaferezy |
1.3 Stężenie białka w surowicy krwi dawcy
| | | W przypadku pobrania osocza metodą aferezy badanie należy przeprowadzać co najmniej raz w roku |
1.4 Liczba krwinek płytkowych we krwi dawcy
Liczba krwinek płytkowych | Liczba krwinek płytkowych przynajmniej 150 x 109/l | Liczba wymagana w przypadku dawców poddawanych zabiegom trombaferezy |
1.5 Liczba krwinek białych 4-10 x 109/l
1.6 Dopuszczalna aktywność transaminazy alaninowej (ALAT)
ALAT < 2 x górna granica normy danej metody
2. Kryteria dyskwalifikacji stosowane wobec dawców krwi pełnej i jej składników
2.1 Kryteria dyskwalifikacji stałej dla dawców krwi allogenicznej
| | Potencjalni dawcy z aktywną lub przebytą poważną chorobą układu krążenia, oprócz wad wrodzonych całkowicie wyleczonych |
| | Przebycie poważnej choroby OUN |
Skłonność do patologicznych krwawień | Potencjalni dawcy z zaburzeniami krzepnięcia w wywiadzie |
Nawracające omdlenia albo napady drgawkowe | Poza drgawkami wieku dziecięcego lub sytuacją, w której co najmniej przez 3 lata po zakończeniu leczenia nie obserwuje się nawracających drgawek |
Choroby układu pokarmowego | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby układu oddechowego | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby układu moczowo-płciowego i nerek | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby układu immunologicznego | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby metaboliczne i choroby układu endokrynnego | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby krwi i układu krwiotwórczego | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
| | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
Choroby układowe np. kolagenozy | Potencjalni dawcy z poważną chorobą aktywną, przewlekłą lub nawracającą |
| | |
| | WZW typu B, poza osobami HBsAg-ujemnymi, u których stwierdzono przeciwciała anty-HBs |
| | |
| | Wirusowe zapalenie wątroby w wywiadzie, żółtaczka o niejasnej etiologii |
| | |
| | |
| | |
| | Kala Azar (leiszmanioza trzewna) |
| | Trypanosomoza cruzi (Gorączka Chagasa) |
| | |
| | |
| | Nowotwory złośliwe poza rakiem in situ, pod warunkiem całkowitego wyleczenia |
Gąbczaste zwyrodnienie mózgu (TSE) (np. choroba Creutzfelda-Jakoba, wariant choroby Creutzfelda-Jakoba) | Osoby, których wywiad rodzinny wskazuje na zagrożenie TSE. Także osoby, u których wykonano w przeszłości przeszczep rogówki lub opony twardej albo były leczone preparatami uzyskanymi z ludzkich przysadek. Osoby przebywające łącznie przez 6 miesięcy lub dłużej w Wielkiej Brytanii, Francji lub Irlandii w okresie od 01.01.1980 do 31.12.1996 |
| | |
Leki stosowane domięśniowo lub dożylnie | Każdy przypadek stosowania domięśniowo lub dożylnie leków, które nie zostały przepisane przez lekarza |
| | Osoby, które ze względu na swoje zachowania seksualne należą do grup podwyższonego ryzyka zakażenia poważnymi chorobami, mogącymi przenosić się drogą przetoczenia krwi |
Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane używaniem środków (substancji) psychoaktywnych | |
| | |
2.2 Kryteria dyskwalifikacji tymczasowej dawców krwi allogenicznej
2.2.1 Choroby zakaźne
Czas trwania dyskwalifikacji
Po przebyciu choroby zakaźnej, potencjalni dawcy powinni być zdyskwalifikowani na co najmniej dwa tygodnie od chwili pełnego wyleczenia.
Jednak w przypadku chorób wymienionych w poniższej tabeli należy stosować następujące okresy dyskwalifikacji:
| | 2 lata od chwili pełnego wyzdrowienia |
| | 2 lata od daty potwierdzonego wyleczenia |
| | 6 miesięcy od daty wyleczenia |
| | 2 lata od daty potwierdzonego wyleczenia |
| | 2 lata od ustąpienia objawów, jeżeli nie wystąpiła przewlekła choroba serca |
| | 2 tygodnie po dacie ustąpienia objawów |
Grypa, infekcja grypopodobna | 2 tygodnie po ustąpieniu objawów |
| | 2 lata od potwierdzonego wyleczenia |
| | |
- osoby, które zamieszkiwały na terenach występowania malarii w ciągu pierwszych pięciu lat życia | - 3 lata po powrocie z ostatniej wizyty na terenach endemicznego występowania malarii, pod warunkiem niewystępowania objawów; okres ten może zostać skrócony do 4 miesięcy, jeżeli badania immunologiczne lub metodami biologii molekularnej dają przy każdej donacji wyniki negatywne |
- osoby, które w przeszłości przebyły malarię | - 3 lata po zakończeniu leczenia przy braku objawów; można pobierać krew tylko pod warunkiem, że badania immunologiczne lub metodami biologii molekularnej dają wyniki negatywne |
- osoby powracające z terenów endemicznego występowania malarii bez objawów choroby | - 6 miesięcy od chwili opuszczenia terenów endemicznych lub krócej, jeżeli testy immunologiczne lub metodami biologii molekularnej dają wyniki negatywne |
- osoby, u których w czasie pobytu na obszarach endemicznego występowania malarii lub w ciągu 6 miesięcy po powrocie występowała gorączka o niejasnym pochodzeniu | - 3 lata od czasu ustąpienia objawów; okres ten może zostać skrócony do 4 miesięcy, jeżeli badania immunologiczne lub metodami biologii molekularnej dają wyniki negatywne |
Wirus Zachodniego Nilu (WNV) | 28 dni od chwili opuszczenia terenu, gdzie występują przypadki przeniesienia WNV na ludzi |
| | W okresie choroby i 12 miesięcy od zakończenia leczenia |
| | 6 miesięcy od czasu wyzdrowienia |
2.2.2 Narażenie na niebezpieczeństwo zarażenia chorobami przenoszonymi drogą przetoczenia krwi
- Badanie endoskopowe przy użyciu fiberoendoskopu | Dyskwalifikacja na okres 6 miesięcy albo na 4 miesiące w przypadku, gdy badanie metodami |
- Kontakt śluzówki z krwią lub ukłucie igłą | biologii molekularnej w kierunku wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C daje wynik |
- Przetoczenie składników krwi | |
- Przeszczep ludzkich komórek lub tkanek | |
- Duży zabieg chirurgiczny | |
- Tatuaż lub przekłucie części ciała | |
- Akupunktura, o ile nie została wykonana przez wykwalifikowanego lekarza przy użyciu jałowych jednorazowych igieł | |
- Osoby narażone na ryzyko z powodu bliskiego kontaktu w warunkach domowych z chorymi na wirusowe zapalenie wątroby | |
Osoby, które ze względu na swoje zachowania czy działalność są szczególnie narażone na zarażenie chorobami przenoszonymi drogą transfuzji | Po zaprzestaniu ryzykownych zachowań dyskwalifikacja na okres zależny od rodzaju choroby i od dostępności odpowiednich testów |
Odbywanie kary pozbawienia wolności | Okres pobytu w zakładzie karnym i okres 6 miesięcy od jego opuszczenia |
Pobyt w krajach o dużej częstotliwości występowania nosicieli przeciwciał anty-HIV i chorych na AIDS | 6 miesięcy od dnia powrotu do Polski |
Kontakt z chorobą zakaźną (poza wirusowym zapaleniem wątroby) | Na czas odpowiadający okresowi inkubacji, a jeżeli jest on nieznany, na 4 tygodnie |
Powrót z obszaru, w którym endemicznie występują choroby tropikalne | 6 miesięcy od dnia powrotu do Polski |
2.2.3 Szczepienia
Wirusy lub bakterie atenuowane | |
Inaktywowane/zabite wirusy, bakterie lub riketsje | |
| | |
| | 48 godzin, pod warunkiem braku ekspozycji na zakażenie |
| | 48 godzin W razie ryzyka zarażenia - dyskwalifikacja na okres 1 roku |
Kleszczowe zapalenie mózgu | 48 godzin W razie ryzyka zarażenia - dyskwalifikacja na okres 1 roku |
Poddanie się biernemu uodparnianiu surowicami odzwierzęcymi | Dyskwalifikacja na 3 miesiące |
2.2.4 Inne przyczyny dyskwalifikacji tymczasowej
| | 6 miesięcy po porodzie lub jej zakończeniu, poza sytuacjami wyjątkowymi po uzyskaniu zgody lekarza |
| | |
| | |
| | Leczenie stomatologiczne lub wizyta u higienistki stomatologicznej - odroczenie do następnego dnia (uwaga: ekstrakcję zęba, leczenie przewodowe itp. uważa się za mały zabieg chirurgiczny) |
| | Zależnie od rodzaju przepisanego leku, jego sposobu działania i leczonego schorzenia |
Ostre choroby układu oddechowego | |
Ostre choroby układu pokarmowego | |
Ostre choroby układu moczowego | |
Choroby zapalne i uczuleniowe skóry | |
| | Do czasu ustąpienia objawów |
Zaostrzenie przebiegu przewlekłej choroby alergicznej | Do czasu ustąpienia objawów |
Okres odczulania w alergii | |
2.2.5 Dyskwalifikacja ze względu na szczególną sytuację epidemiologiczną
Szczególna sytuacja epidemiologiczna (np. wybuch epidemii jakiejś choroby) | Czasokres zależny od sytuacji epidemiologicznej (takie przypadki należy zgłaszać Komisji Europejskiej w celu podjęcia odpowiednich działań) |
3. Kryteria dyskwalifikacji dawców krwi autologicznej
Poważne choroby układu krążenia | Decyduje lekarz prowadzący |
Osoby, u których wykryto w testach immunoenzymatycznych obecność markerów wirusów: - HBV - HCV - HIV Osoby, u których wywiad lekarski wskazuje na zakażenie HTLV I/II | W uzasadnionych przypadkach lekarz może dopuścić do pobrania krwi |
Ostre zakażenie bakteryjne | |
1. Krew pełna może być pobierana nie częściej niż 6 razy w roku od mężczyzn i nie częściej niż 4 razy w roku od kobiet, z tym że przerwa pomiędzy pobraniami nie może być krótsza niż 8 tygodni.
2. Jednorazowo od osoby ważącej co najmniej 50 kg można pobrać 450 ± 45 ml krwi (1 jednostka).
3. Jeżeli dawca krwi został poddany zabiegowi aferezy, pobranie krwi pełnej może nastąpić po upływie 48 godzin od tego zabiegu, z wyjątkiem zabiegu erytroaferezy.
1. Od jednego dawcy nie można pobrać w okresie roku więcej niż 15 litrów osocza.
2. Osocze może być pobrane metodą plazmaferezy manualnej (podwójnej - 400 ml) nie częściej niż 30 razy w roku.
3. Osocze może być pobrane metodą plazmaferezy automatycznej (potrójnej - 600 ml) nie częściej niż 20 razy w roku, z tym że przerwa pomiędzy pobraniami nie może być krótsza niż 2 tygodnie, chyba że lekarz wyrazi zgodę na skrócenie tej przerwy.
4. Pobranie osocza metodami plazmaferezy, o których mowa w ust. 3, może być wykonane po przerwie wynoszącej 8 tygodni od pobrania krwi pełnej. Lekarz może wyrazić zgodę na skrócenie tej przerwy do 4 tygodni.
1. Zabiegi trombaferezy i leukaferezy mogą być wykonywane nie częściej niż 12 razy w roku.
2. Przerwy między zabiegami trombaferezy i leukaferezy nie powinny być krótsze niż 4 tygodnie.
3. W szczególnych przypadkach, takich jak konieczność kilkakrotnego przetoczenia krwinek płytkowych od jednego dawcy, przerwy między zabiegami mogą zostać za zgodą lekarza skrócone do 48 godzin.
4. W przypadku pobierania metodą aferezy jednocześnie osocza, krwinek płytkowych lub krwinek czerwonych, łączna objętość pobranych składników krwi netto nie powinna przekroczyć 600 ml. W razie przekroczenia tej objętości należy zastosować odpowiedni płyn uzupełniający.
5. Przerwa pomiędzy dwoma kolejnymi oddaniami koncentratu krwinek czerwonych (KKCz) metodą erytroaferezy powinna być taka sama, jak w przypadku pobrania krwi pełnej.
6. Przerwa pomiędzy pobraniem krwi pełnej i pobraniem 2 jednostek KKCz metodą erytroaferezy nie powinna być krótsza niż 3 miesiące.
7. Przerwa pomiędzy pobraniem 2 jednostek KKCz metodą erytroaferezy a pobraniem krwi pełnej lub następnym zabiegiem podwójnej erytroaferezy nie powinna być krótsza niż 6 miesięcy; całkowita utrata krwinek czerwonych w ciągu roku nie może przekraczać wartości dozwolonej dla dawców krwi pełnej.
Częstotliwość wykonywania innych zabiegów ustalana jest przez lekarza.
