Komunikat

Drodzy Użytkownicy

W dniu 10 stycznia 2012 r. nastąpiła zmiana sposobu logowania do Forum LEX w związku z wprowadzeniem nowego systemu autoryzacji. Zmiana ma na celu podniesienie bezpieczeństwa danych użytkowników.

Forum LEX

Widok kombinacyjny Płaski widok Widok drzewa
niesprawiedliwy wyrok
toggle
co mogę zrobić aby unieważniony został wyrok sądu ,który wyrządził mi szkodę ?Sąd ignoruje dowody w sprawie .Proszę o pomoc.
Flag Flag
TO TRZEBA ZROZUMIEć A BęDZIE BARDZO POMOCNE ,,,,////Wymogi formalne skargi kasacyjnej Braki usuwalne i nieusuwalne Kodeks postępowania cywilnego wyraźnie rozgranicza usuwalne i nieusuwalne braki formalne skargi kasacyjnej. Art. 398 4 wskazuje, jakie wymagania stawiane są temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia. I tak skarga kasacyjna powinna zawierać (§ 1): > oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, > przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, > wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz > wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Ponadto powinna (§ 2) czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach o prawa majątkowe zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Do skargi dołącza się także dwa jej odpisy przeznaczone do akt Sądu Najwyższego oraz dla prokuratora generalnego, chyba że sam wniósł skargę. Jeżeli wymagania przewidziane w § 2 nie zostaną spełnione, przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem jej odrzucenia (art. 398 6 § 1). Uchybienie enumeratywnemu wyliczeniu w § 1 skutkuje automatycznym odrzuceniem skargi na etapie postępowania międzyinstancyjnego. O ile interpretacja wskazanych punktów (kropki 1, 2 i 4) nie nastręcza trudności, o tyle przy czytaniu pkt 3 pojawia się zasadnicze pytanie: której wykładni dać w tym wypadku prymat? SN w postanowieniu z 14 lipca 2005 r. (III CZ 61/05 Biul. SN 2005/10/14) stwierdził: "brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art. 398 4 § 1 pkt 3) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 398 6 § 1)". Wątpliwości sądów powstają jednak wtedy, gdy nadzwyczajny środek odwoławczy wskazuje na sformułowane istotne zagadnienie prawne, nie ma natomiast redakcyjnego wyodrębnienia wniosku o przyjęcie go do rozpoznania wraz z jego uzasadnieniem. W poprzednim stanie prawnym nie było to konieczne. Art. 393 3 § 1 pkt 3 wskazywał, iż kasacja powinna zawierać przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Zdarza się więc, iż obecnie profesjonalni pełnomocnicy nadal używają sformułowania w rodzaju: "w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania" i poniżej uzasadniają swój wniosek. Gdyby dokonać analizy pkt 3 pod kątem wykładni literalnej, konieczne byłoby odrzucenie tak skonstruowanej skargi. Na kanwie dzisiejszych przepisów petitum powinno bowiem zawierać dodatkowy punkt, w którym musiałby być postawiony wniosek zgodny ze wskazaniem ustawodawcy. Racjonalizm nakazuje przyjąć, iż jest to warunek zbędny. Skarga kasacyjna pisana jest co do zasady właśnie w celu dokonania nadzwyczajnej kontroli orzeczenia. To natomiast jest uzależnione od jej przyjęcia. Dlatego też posłużenie się zacytowanym sformułowaniem nie powinno być traktowane jako brak nieusuwalny skutkujący jej odrzuceniem. Stanowisko takie zajął również SN w jednym ze swoich orzeczeń (II PZ 63/05 niepubl.). Wskazał w nim, iż skarga kasacyjna ma znaczenie jako całość. Jeżeli mimo braku wniosku z art. 398 4 § 1 pkt 3 treść skargi wskazuje na istotne zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, to nie można przyjąć, że faktycznie nie zawierała takiego wniosku. Zdaniem SN, rola sądu drugiej instancji nie ogranicza się tylko do formalnego sprawdzenia redakcji skargi kasacyjnej. Jeżeli powołuje się ona na istnienie istotnego zagadnienia prawnego, to jednocześnie wskazuje, że z tej przyczyny SN powinien przyjąć ją do rozpoznania. Jest to zatem wniosek o jej przyjęcie i zarazem jego uzasadnienie. 2006-05-10, andre, pomorze wpisz odpowiedź dla andre powrót Odp:Skarga Kasacyjna, a prawo pomocy przed Sadem Najwyższym? skarga kasacyjna i - skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zmiany te przynosi nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego z 22 grudnia 2004 r. (DzU z 2005 r. nr 13, poz. 98). Nie chodzi tu tylko o różnicę w nazewnictwie. SKARGA ZAMIAST KASACJI W uproszczeniu można powiedzieć, że to, co do tej pory było kasacją, 6 lutego stało się skargą kasacyjną. Reguły rządzące obiema instytucjami są w zasadzie podobne, różnice pojawiają się dopiero w sprawach szczegółowych. Skarga kasacyjna przysługuje od wydanych przez sąd drugiej instancji: - prawomocnego wyroku lub - kończących postępowanie w sprawie postanowienia o odrzuceniu pozwu albo postanowienia o umorzeniu postępowania. Skargę kasacyjną może wnosić strona, prokurator generalny oraz rzecznik praw obywatelskich. Wszędzie tam, gdzie przepisy wspominają jeszcze o kasacji, należy rozumieć skargę kasacyjną. Sprawy, które wszczęto przed 6 lutego 2005 r., generalnie toczą się od tego dnia już według nowych przepisów. Przepisy dotychczasowe stosuje się jednak do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed 6 lutego, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania. CO MOŻNA SKARŻYĆ Zawęził się przede wszystkim zakres spraw, w których stronom wolno będzie w ogóle wnieść kasację. Poszerzyła się bowiem i tak już długa lista wyjątków, w których skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Chodzi tu o sprawy: - o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50 000 złotych, sprawy gospodarcze - niższa niż 75 000 złotych, sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż 10 000 złotych (przy czym w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia), - o rozwód, separację, alimenty, - o czynsz najmu lub dzierżawy, - o naruszenie posiadania, - dotyczące kar porządkowych, świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych oraz sprawy o deputaty lub ich ekwiwalent, - rozpoznane w postępowaniu uproszczonym, - kończące się wyrokiem ustalającym nieistnienie małżeństwa lub orzekającym unieważnienie małżeństwa - jeżeli choćby jedna ze stron po uprawomocnieniu się wyroku zawarła związek małżeński. Jeśli idzie o przedsiębiorców, to skargę kasacyjną będzie im wnieść jeszcze trudniej niż kasację. Znacznie podskoczył bowiem pułap wartości przedmiotu zaskarżenia (zob. tabela). KIEDY ZAJMIE SIĘ NIĄ SN To, że skarga kwalifikuje się do rozpoznania ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, nie oznacza jeszcze, że Sąd Najwyższy się nią zajmie. Nowelizacja przewiduje bowiem, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania dopiero, gdy: - w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, - istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, - zachodzi nieważność postępowania lub - skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ostrożnie można założyć, że wystarczy spełnić jeden z tych warunków. JAKIE PODSTAWY Podstawy skargi nie zmieniły się w porównaniu z tymi sprzed 6 lutego. Przedsiębiorca może zatem oprzeć skargę kasacyjną na zarzucie: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (czyli mylne ustalenie treści przepisu) lub niewłaściwe zastosowanie (czyli nieprawidłowe "podciągnięcie" konkretnego stanu faktycznego pod abstrakcyjną sytuację przewidzianą w przepisie), - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W praktyce, wymieniając podstawy skargi kasacyjnej, trzeba koniecznie pamiętać o wskazaniu przepisów, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone w kwestionowanym orzeczeniu. Ich prawidłowe przytoczenie ma niebagatelne znaczenie, bo Sąd Najwyższy orzeka w granicach podstaw. Oznacza to, że jeśli zaskarżone orzeczenie narusza prawo, ale skarżący nie wskazał prawidłowo, o który konkretnie przepis jego zdaniem chodzi (albo wskazał go źle), to SN skargi nie uwzględni. Jedynym wyjątkiem od zasady orzekania w granicach podstaw jest nieważność postępowania. Tę Sąd Najwyższy musi brać pod uwagę z urzędu. To oznacza, że skarga zostanie uwzględniona zawsze, gdy: - droga sądowa była niedopuszczalna, - strona nie miała zdolności sądowej (czyli w ogóle nie mogła być stroną w procesie cywilnym) lub procesowej (czyli nie mogła podejmować czynności procesowych), nie miała organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany, - zaskarżone orzeczenie dotyczy sprawy, w której inne postępowanie, ale dotyczące tej samej sprawy, między tymi samymi podmiotami, zostało już prawomocnie ukończone albo toczyło się jeszcze w chwili wydania nieważnego orzeczenia (zgodnie z zasadą, żenie można sądzić dwa razy w tej samej sprawie), - strona nie miała możliwości obrony swych praw, - sąd orzekał w składzie sprzecznym z prawem albo w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, - sąd rejonowy orzekał w pierwszej instancji w sprawie, w której sąd okręgowy był właściwy niezależnie od wartości przedmiotu sporu. Ewentualna nieważność zostanie przez Sąd Najwyższy uwzględniona jedynie w granicach zaskarżenia. Jeśli skarżący odnosił się do całego orzeczenia, również SN uwzględni nieważność całego orzeczenia. Jeśli chodziło tylko o część, to SN odniesie się tylko do części orzeczenia. TERMINY Strona ma na wniesienie skargi dwa miesiące, licząc od dnia doręczenia jej orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Rzecznikowi praw obywatelskich i prokuratorowi generalnemu ustawa daje na to sześć miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. SKARGA W OBRONIE PRAWA Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to nowość w polskim postępowaniu cywilnym. Jest nieodzowna dla przedsiębiorców, którzy uważają, że zostali pokrzywdzeni niesprawiedliwymi orzeczeniami sądowymi. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się po to, by mieć podstawę do ubiegania się o odszkodowanie za błędy sądów. Od 1 września 2004 r. obowiązuje bowiem nowelizacja kodeksu cywilnego. Zgodnie z nią, jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia, to jej naprawienia można żądać dopiero po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego orzeczenia z prawem. Skargę może wnosić strona i - niekiedy - prokurator generalny oraz rzecznik praw obywatelskich. NA CO TA SKARGA Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, pod warunkiem że: - przez jego wydanie strona poniosła szkodę, - zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Gdy jednak niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, wówczas skargę wolno wnieść od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd tak drugiej, jak i pierwszej instancji (jeżeli strony zdecydowały się nie korzystać z przysługujących im środków prawnych i nie mogą już tego robić). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem w ogóle nie przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną oraz od orzeczeń SN. Termin na wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to dwa lata od uprawomocnienia się zaskarżanego orzeczenia. Przedsiębiorca, który chce wnieść skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem, musi najpierw upewnić się, czy nie ma już szans na wniesienie skargi kasacyjnej. Dopiero wtedy nie będzie się narażał na odrzucenie tej pierwszej. CZYM TO SIĘ SKOŃCZY Zakończenie postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem nieco różni się od tego, które dotyczy skargi kasacyjnej. Oto, jak Sąd Najwyższy załatwia skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem: - odrzuca, jeśli powinien był to uczynić już sąd niższej instancji, skargę wniesioną po terminie albo, gdy nie spełnia ona wymagań formalnych charakterystycznych dla skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem (np. nie wskazuje przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie zawiera uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody itd.) jest z innych przyczyn niedopuszczalna, albo dotyczy sytuacji, w którejmożna jeszcze wnieść inny środek prawny, - odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania (jeżeli jest oczywiście bezzasadna), - oddala ją (jeśli stwierdzi, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem), - stwierdza, że orzeczenie jest w zaskarżonym zakresie niezgodne z prawem. ________________________________________ Jak liczyć wartość Trzeba pamiętać, że wartość przedmiotu zaskarżenia, o którym mowa w przepisach o skardze kasacyjnej, to nie to samo co wartość przedmiotu sporu, którą wpisano w pozwie. Wartość przedmiotu sporu to ta, o którą toczy się proces (bez wliczania odsetek za zwłokę, kosztów postępowania itp.). Natomiast wartość przedmiotu zaskarżenia to suma, której zdaniem kasatora (tego, kto skargę składa) sąd drugiej instancji niesłusznie nie zasądził na jego rzecz. Kwoty te mogą, ale nie muszą się pokrywać. Pokrywają się, gdy sąd drugiej instancji np. oddalił pozew w całości. Jednak w sytuacji, gdy sąd zasądził tylko część świadczenia, wartość przedmiotu zaskarżenia będzie mniejsza od wartości przedmiotu sporu, bo obejmie tylko niezasądzoną część roszczenia. Krok po kroku 1) Przedsiębiorca wnosi skargę kasacyjną do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. 2) Sąd sprawdza, czy skarga kwalifikuje się do przekazania Sądowi Najwyższemu. Jeśli nie spełnia ona wymogów przewidzianych dla pisma procesowego, sąd wezwie przedsiębiorcę do uzupełnienia dostrzeżonych braków. Co niezmiernie istotne, chodzi tu tylko o niektóre braki, jakie mogą się w skardze znaleźć (oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, sygnaturę akt sprawy, imię i nazwisko pełnomocnika itp.). Sąd nie będzie natomiast wzywał do uzupełnienia braków, które dotyczą elementów charakterystycznych tylko dla skargi kasacyjnej, a nie innych pism procesowych (chodzi tu o: oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany). 3) Na ewentualne poprawki przedsiębiorca ma tydzień. Jeśli braków nie uzupełni, sąd drugiej instancji po prostu skargę odrzuci. Tak będzie również w sytuacji, gdy z jakichś przyczyn skarga jest w ogóle niedopuszczalna, została wniesiona po terminie albo zawiera braki elementów charakterystycznych tylko dla skargi kasacyjnej. Na postanowienie sądu w tej sprawie służy zażalenie do Sądu Najwyższego. 4) Jeśli skarga kasacyjna spełnia wymogi formalne, sąd doręcza ją drugiej stronie. Ta może w ciągu dwóch tygodni wnieść odpowiedź na skargę. Dopiero jeśli termin do wniesienia odpowiedzi na skargę upłynie, a odpowiedź się w sądzie nie pojawi (albo pojawi się, a przewodniczący zarządzi jej doręczenie stronie przeciwnej), sąd przekaże skargę kasacyjną Sądowi Najwyższemu. Co zrobi Sąd Najwyższy Sąd Najwyższy może skargę kasacyjną uwzględnić albo nie. Jeśli nie uwzględnia, może skargę: > odrzucić (stwierdziwszy, że powinno to nastąpić już w sądzie drugiej instancji), > zwrócić sądowi drugiej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków (oczywiście innych niż te, które kwalifikują skargę do odrzucenia, np. niedoręczenie skargi stronie), > oddalić (jeśli uzna, że skarga nie jest uzasadniona), > uchylić wydane w sprawie wyroki oraz odrzucić pozew lub umorzyć postępowanie (jeżeli pozew ulegał odrzuceniu albo istniała podstawa do umorzenia postępowania). Jeśli natomiast sąd skargę uwzględnia, ma do wyboru: > uchylić zaskarżone orzeczenie (tak sądu pierwszej, jak i drugiej instancji) w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, lub innemu sądowi równorzędnemu, > samodzielnie wydać w sprawie merytoryczne orzeczenie (pod warunkiem że podstawa naruszenia prawa materialnego jest oczywiście uzasadniona, a skargi kasacyjnej nie oparto także na podstawie naruszenia przepisów postępowania lub podstawa ta okazała się nieuzasadniona). Bez adwokata ani rusz Przedsiębiorcy muszą pamiętać, że w postępowaniu ze skargi kasacyjnej oraz skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia muszą korzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Dotyczy to nie tylko udziału w posiedzeniu, na którym taka skarga jest rozpoznawana, ale i sporządzenia skargi oraz wszelkich czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, które są podejmowane przed sądem niższej instancji (a więc np. odpowiedź na skargę). Od zasady pełnej reprezentacji adwokackiej są wyjątki, ale niezbyt liczne. Dotyczą np. notariuszy, profesorów prawa, prokuratorów itp. Co istotne, skarg kasacyjnych nie mogą już sporządzać rzecznicy patentowi, nawet gdy chodzi o sprawy własności przemysłowej. Co w skardze Co w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem powinna zawierać: >oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, >sygnaturę akt sprawy, >imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników, >nagłówek: skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, >oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, >przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie, >wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, >uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, >wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a jeśli skarga dotyczy sytuacji, w której strona nie skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, >wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, >wyliczenie załączników, >podpis wnoszącego skargę. Co w skardze kasacyjnej Skarga kasacyjna powinna zawierać: > oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, > sygnaturę akt sprawy, > imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników, > nagłówek: skarga kasacyjna, > oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, > przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, > wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie, > wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia (z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany), > oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia (w sprawach o prawa majątkowe), > wyliczenie załączników, > podpis wnoszącego skargę. Przedsiębiorca nie może zapomnieć o dołączeniu do skargi kasacyjnej dwóch jej odpisów. Pierwszy trafi do akt Sądu Najwyższego, drugi do prokuratora generalnego. Różnice między kasacją i skargą kasacyjną KASACJA (DO 5 LUTEGO BR.)SKARGA KASACYJNA (OD 6 LUTEGO BR.) Kasacja nie przysługiwała w sprawach: - o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia tysięcy złotych (przy czym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja przysługiwała niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego), - o alimenty, - o czynsz najmu lub dzierżawy, - o naruszenie posiadania, - dotyczących kar porządkowych, świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych oraz o deputaty lub ich ekwiwalent, - rozpoznanych w postępowaniu uproszczonym.Skarga kasacyjna nie tylko nie przysługuje we wszystkich sprawach wymienionych obok, ale także: - w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50 tys. zł, w sprawach gospodarczych - niższa niż 75 tys. zł, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż 10 tys. zł (przy czym wyjątki pozostają bez zmian), - w sprawach o rozwód lub o separację, - od wyroku ustalającego nieistnienie małżeństwa lub orzekającego unieważnienie małżeństwa, jeżeli choćby jedna ze stron po uprawomocnieniu się wyroku zawarła związek małżeński. Kasacja przysługiwała od orzeczenia nieprawomocnegoSkarga kasacyjna przysługuje od orzeczenia prawomocnego. Na wniesienie kasacji przedsiębiorca miał miesiąc od doręczenia mu orzeczenia.Termin wydłużył się do dwóch miesięcy. Skarga kasacyjna a skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Ponieważ odróżnienie skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może początkowo sprawiać nieco trudności, podsumujmy najważniejsze różnice między obiema instytucjami. SKARGA KASACYJNASKARGA O STWIERDZENIE NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM PRAWOMOCNEGO ORZECZENIA Przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia o odrzuceniu pozwu lub umorzeniu postępowania kończących postępowanie w sprawie. Przysługuje w zasadzie od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli wyrządza ono stronie szkodę, a jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Termin do wniesienia skargi to 2 miesiące od doręczenia stronie orzeczenia - jeśli skargę wnosi strona, albo 6 miesięcy - jeśli skargę wnosi rzecznik praw obywatelskich lub prokurator generalny. Termin do wniesienia skargi to 2 lata od uprawomocnienia się zaskarżanego orzeczenia. 2006-04-29, andre, pomorze wpisz odpowiedź dla andre powrót Odp:prawomocny wyrok to w temacie !!!!!!!!!!!!!!!W celu wzruszenia prawomocnego wyroku prawo przewiduje specjalny instrument – skargę o wznowienie postępowania. Skarga o wznowienie to nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rolą jest właśnie eliminowanie z obiegu prawnego wadliwych prawomocnych orzeczeń. Prawo przewiduje, że można żądać wznowienia postępowania z następujących przyczyn: • jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się wyroku nie mogła domagać się wyłączenia, • jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana bądź jeżeli wskutek naruszenia prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe, • jeżeli wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, • jeżeli wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa. Dla nas najistotniejsza jest jednak zasada, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Musimy jednak pamiętać o tym, że muszą to być zupełnie nowe okoliczności. Jak stwierdził NSA w Warszawie w wyroku z 19 maja 2004 r. (sygn. akt GSK 5/04, M. Prawn. z 2004 r. nr 12, poz. 535): z końcowego (...) zwrotu art. 403 § 2 k.p.c. wynika, że „wykrycie” odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Nie odnosi się o¬no zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę. Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy. W podobnym tonie wypowiedział się NSA w Białymstoku w wyroku z 23 września 2002 r. (sygn. akt SA/Bk 899/01, Prz. Podat. z 2003 r. nr 6, poz. 62), w którym czytamy: o ile w momencie wznawiania postępowania istotność dla sprawy nowych faktów lub nowych dowodów ocenia się z punktu widzenia ich wpływu na treść decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie mające być wznowionym (nowe fakty lub dowody wskazują, że przy wiedzy o nich w momencie podejmowania decyzji zapadłoby rozstrzygnięcie innej treści), o tyle już po wznowieniu postępowania istotność dla sprawy nowych ujawnionych okoliczności winna być oceniana poprzez pryzmat porządku prawnego, według którego sprawa od nowa jest rozstrzygana. Wznowienie postępowania ma służyć rozpatrzeniu od nowa całej sprawy, przy stosowaniu prawa obowiązującego w chwili orzekania. Do wznowienia postępowania w naszej sprawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W naszym wypadku zatem liczymy wskazany termin od momentu, w którym powziął Pan wiadomość o nieprawidłowościach. Naturalnie jest to kwestia nieco umowna i subiektywna – po prostu należy całą rzecz dokładnie wyłożyć w skardze, najlepiej powołując na świadków osoby, które mogą potwierdzić, że wcześniej pozostawał Pan w nieświadomości. Skarga o wznowienie powinna czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, a następnie stosownie do okoliczności bądź oddala skargę, bądź – uwzględniając ją – zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i w razie potrzeby pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Wniesienie skargi nie tamuje niestety wykonania zaskarżonego wyroku. Jednak w razie uprawdopodobnienia, że skarżącemu grozi niepowetowana szkoda, sąd może, na wniosek strony, wstrzymać wykonanie, chyba że strona przeciwna złoży odpowiednie zabezpieczenie. Uchylając lub zmieniając wyrok, sąd na wniosek skarżącego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Uzyskanie korzystnego wyroku jest zatem podstawą do żądania zwrotu pieniędzy. Podstawa prawna: • art. 399, art. 401, art. 403–410, art. 412–4161 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 z późn. zm.). 2006-05-01, andre, pomorze wpisz odpowiedź dla andre powrót Odp:prawomocny wyrok Stawki minimalne w postępowaniu kasacyjnym: 1) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Sądem Najwyższym – 75 proc. stawki minimalnej, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 proc. stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł; 2) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 proc. stawki minimalnej, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny – 75 proc. stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł; 3) za udział w rozprawie przed Sądem Najwyższym – 50 proc. stawki minimalnej, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządzał i nie wniósł skargi kasacyjnej – 75 proc. stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. PODSTAWA PRAWNA • Rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
Flag Flag
andre zajechałes może za daleko Pani nie pisze co to za wyrok i z której instancji
Flag Flag
Jeżeli chcesz wziąć udział w dyskusji
musisz się zalogować
Logowanie

Jeżeli masz już swoje konto - wystarczy, że podasz swój e-mail i hasło.
Jeżeli jeszcze konta nie posiadasz - zachęcamy do bezpłatnej rejestracji.

Zamknij