Julia Satko

Nowelizacja ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (UKSC), wdrażająca wymogi dyrektywy NIS 2, znacząco zmieniła podejście do zakupów produktów i usług ICT. Coraz większe znaczenie ma bowiem nie tylko bezpieczeństwo własnych systemów, lecz także bezpieczeństwo podmiotów dostarczających technologie wykorzystywane przez administrację publiczną.

Uczelnie wyższe funkcjonują dziś w wyjątkowo wymagającym środowisku cyfrowym. Gromadzą ogromne ilości danych (m.in. osobowych, badawczych). W przeciwieństwie do wielu innych sektorów, środowisko akademickie charakteryzuje się także dużą decentralizacją i częstą rotacją użytkowników, co dodatkowo zwiększa poziom ryzyka. To sprawia, że infrastruktura IT w tych podmiotach jest jedną z bardziej złożonych, a tym samym szczególnie narażoną na zagrożenia cybernetyczne.

Nowelizacja ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (UKSC), implementująca dyrektywę NIS 2 do polskiego porządku prawnego, wprowadza istotne zmiany w zakresie identyfikacji i obowiązków podmiotów kluczowych oraz ważnych. Jednym z centralnych elementów nowego modelu regulacyjnego jest obowiązek uzyskania wpisu do wykazu podmiotów kluczowych i ważnych.

Nowelizacja ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (UKSC), obowiązująca od 3 kwietnia 2026 r., implementująca dyrektywę NIS 2, w istotny sposób zmienia podejście do odpowiedzialności za cyberbezpieczeństwo w organizacjach. Jedną z najważniejszych konsekwencji tych zmian jest wyraźne przeniesienie ciężaru odpowiedzialności na poziom kierownictwa. Nowy reżim UKSC jednoznacznie odchodzi od modelu, w którym ryzyko regulacyjne obciąża wyłącznie organizację jako podmiot.

Raport Komisji Europejskiej dotyczący planu działania w zakresie cyberbezpieczeństwa szpitali i placówek opieki zdrowotnej, pokazuje, że sektor ochrony zdrowia stał się jednym z głównych celów cyberataków w Europie. Placówki medyczne posiadają to, co dla cyberprzestępców jest najbardziej wartościowe - ogromną ilość danych wrażliwych, krytyczne systemy sterujące leczeniem i podatność na presję czasu, która sprawia, że każda minuta przestoju może kosztować zdrowie, a nawet życie pacjenta.