Granice stosowania środków AML w instytucjach finansowych
Brak możliwości zastosowania jednego ze środków bezpieczeństwa finansowego to sytuacja, z którą instytucje obowiązane mierzą się coraz częściej w praktyce AML. Nie każda trudność proceduralna oznacza jednak automatycznie konieczność zakończenia relacji z klientem - kluczowe znaczenie ma właściwa interpretacja przepisów oraz ocena ryzyka w konkretnym przypadku.
Obowiązki instytucji obowiązanej i granice formalizmu
Niemożność zastosowania środka bezpieczeństwa finansowego występuje wówczas, gdy instytucja mimo podjęcia działań z należytą starannością - nie jest w stanie zastosować co najmniej jednego z obowiązkowych środków, o których mowa w ustawie AML. W takiej sytuacji instytucja musi rozważyć działania przewidziane w art. 41 ust. 1 ustawy AML, w tym odmowę nawiązania relacji, nieprzeprowadzenie transakcji lub rozwiązanie stosunków gospodarczych, przy zachowaniu zasady proporcjonalności.
Transakcja, wstrzymanie czy blokada
W praktyce istotne wątpliwości budzi m.in. rozróżnienie między nieprzeprowadzeniem transakcji, jej wstrzymaniem a blokadą rachunku, a także granice pozyskiwania danych od klientów i beneficjentów rzeczywistych. Nadmierny formalizm i żądanie informacji wykraczających poza ustawowe minimum nie znajdują oparcia w przepisach i mogą prowadzić do nieuzasadnionego ograniczania dostępu do usług finansowych, co stoi w sprzeczności z podejściem opartym na analizie ryzyka.
Szczegółowe omówienie praktycznych problemów, konsekwencji prawnych oraz rekomendowanych działań dostępne jest w komentarzu praktycznym "Brak możliwości zastosowania jednego ze środków bezpieczeństwa finansowego - rozwiązania praktyczne" opublikowanym w LEX Banki. Eksperci analizują tam aktualne stanowiska organów, najczęstsze błędy rynkowe oraz wpływ nadchodzących regulacji AMLR na codzienną praktykę compliance.
