Ocena ryzyka instalacji wodociągowej. Obowiązki zarządcy obiektu priorytetowego
Właściciele i zarządcy obiektów priorytetowych mają obowiązek sporządzania pisemnej oceny ryzyka w wewnętrznym systemie wodociągowym. Nowe rozwiązania, związane z wdrożeniem dyrektywy (UE) 2020/2184, obejmują analizę instalacji, materiałów mających kontakt z wodą oraz zagrożeń wpływających na jej jakość w punktach czerpalnych. Szczególne znaczenie mają badania dotyczące bakterii z rodzaju Legionella oraz, w określonych przypadkach, ołowiu.
Które budynki są obiektami priorytetowymi?
Obiektem priorytetowym jest obiekt niemieszkalny, w którym więcej niż 50 osób dziennie jest narażonych na ryzyko związane z wodą. Definicja obejmuje w szczególności budynki użyteczności publicznej oraz budynki przeznaczone do okresowego pobytu ludzi.
Przy ocenie statusu obiektu znaczenie mają zatem łącznie jego niemieszkalny charakter, liczba osób narażonych w ciągu dnia oraz występowanie ryzyka związanego z wodą. Samo zakwalifikowanie budynku jako obiektu użyteczności publicznej nie zastępuje weryfikacji pozostałych elementów definicji wskazanych w materiale źródłowym.
Uznanie budynku za obiekt priorytetowy ma praktyczne znaczenie dla właściciela lub zarządcy. To na nim ciąży obowiązek sporządzenia pisemnej oceny ryzyka w wewnętrznym systemie wodociągowym, jej okresowego przeglądu oraz, w razie potrzeby, aktualizacji. Ocena dotyczy instalacji wodociągowej i przyłącza w zakresie pozostającym w odpowiedzialności odbiorcy usług.
Co powinna zawierać ocena ryzyka?
Ocena ryzyka musi mieć formę pisemną. Może zostać sporządzona również elektronicznie i podpisana podpisem zaufanym albo osobistym. Dokument powinien obejmować ogólną analizę ryzyka związanego z wewnętrznym systemem wodociągowym oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z wodą. Konieczne jest także ustalenie, czy rozpoznane zagrożenia mogą wpływać na jakość wody w punktach czerpalnych.
Podstawą analizy jest aktualny opis instalacji, zawierający:
- krótki opis i schemat systemu;
- rodzaj urządzenia do przygotowania ciepłej wody użytkowej;
- informację o przewodach ciepłej wody o objętości większej niż 3 litry poza obiegami cyrkulacyjnymi;
- temperaturę zimnej i ciepłej wody w najbardziej oddalonych punktach czerpalnych;
- temperaturę wody cyrkulacyjnej przy urządzeniu podgrzewającym;
- informację o spełnianiu wymagań techniczno-budowlanych.
Dokumentacja powinna również zawierać charakterystykę materiałów mających kontakt z wodą oraz mapę istniejących lub planowanych punktów poboru próbek.
Kiedy należy badać Legionellę i ołów?
W obiektach priorytetowych ocena ryzyka i jej aktualizacja obejmują badania w kierunku bakterii z rodzaju Legionella w ciepłej wodzie użytkowej. Badania wykonuje się z częstotliwością określoną w przepisach wykonawczych. Do obiektów objętych badaniami w kierunku Legionelli należą m.in.:
- obiekty wykorzystywane do udzielania stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych;
- hotele, motele, pensjonaty, ośrodki turystyczno-wczasowe, kempingi, zakłady karne, areszty śledcze i domy rencistów;
- budynki użyteczności publicznej, w których podczas korzystania z instalacji lub urządzeń powstaje aerozol wodny.
W przypadku ołowiu zakres obowiązków zależy od rodzaju obiektu oraz wyniku ogólnej analizy ryzyka. Jeżeli analiza wykaże, że ołów nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla jakości wody, można odstąpić od badania tego parametru, z uwzględnieniem obiektów objętych badaniami obowiązkowymi.
Obowiązkowe badania stężenia ołowiu przewidziano również dla określonych placówek, w których przebywają kobiety ciężarne lub dzieci do lat 6. Dotyczy to m.in. wskazanych placówek leczniczych, oświatowych, opiekuńczo-wychowawczych oraz domów dla matek z małoletnimi dziećmi lub kobiet w ciąży.
Jeśli ołów stanowi potencjalne ryzyko, właściciel lub zarządca uzgadnia częstotliwość badań z właściwym organem nadzoru sanitarnego. Stwierdzenie elementów zawierających ołów albo niespełnienia wymagań jakościowych wymaga poinformowania tego organu.
| Poszukujesz materiałów o najnowszych zmianach w prawie ochrony środowiska? Zamów już dziś bezpłatny, dwutygodniowy dostęp testowy do programu LEX Ochrona Środowiska. |
Jakie terminy musi kontrolować zarządca?
Właściciel lub zarządca obiektu priorytetowego jest zobowiązany co 6 lat, do 30 czerwca, przekazać właściwemu państwowemu powiatowemu albo państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu ocenę ryzyka. Jeżeli przeprowadzony przegląd nie wykazał potrzeby jej aktualizacji, organowi należy przekazać informację o braku aktualizacji. W przypadku zaktualizowania oceny ryzyka informację o tym należy przekazać właściwemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia aktualizacji.
Co wynika z nowych obowiązków?
Ocena ryzyka nie jest jednorazowym badaniem jakości wody, lecz udokumentowaną analizą instalacji, materiałów i potencjalnych zagrożeń. Właściciel lub zarządca obiektu priorytetowego musi nie tylko przygotować i okresowo przeglądać dokument, ale również wykonywać wymagane badania, podejmować działania ograniczające ryzyko i przestrzegać terminów informacyjnych.
Więcej na ten temat w komentarzu:
Ocena ryzyka wewnętrznych instalacji (obiektów priorytetowych) – obowiązki zarządcy budynku
